تثبیت کننده های پی وی سی، به ویژه تثبیت کننده های حرارتی، به طور گسترده ای با انواع مختلفی در دسترس استفاده می شوند. اینها شامل تثبیت کننده های کامپوزیت نمک سرب، تثبیت کننده های قلع آلی، تثبیت کننده های کامپوزیت کلسیم و روی، تثبیت کننده های کامپوزیت مایع، تثبیت کننده های کامپوزیت باریم و روی، تثبیت کننده های کامپوزیت پتاسیم و روی و غیره می باشند.
مکانیسم تثبیت حرارتی تثبیت کننده های PVC:
1. جذب اسید هیدروکلریک: Me(OOCR)2 + 2HCl === MeCl2 + 2HOOCR، که در آن Me مخفف Pb، Ba، Cd، Ca، Zn، Sn، Sb، Mg، Sr است. ، و غیره.
2. حذف اتم های ناپایدار کلر از طریق جایگزینی یا حذف.
3. جلوگیری از خود اکسیداسیون پلی وینیل کلرید تحت حرارت و نیروهای برشی که می تواند منجر به تخریب شود.
4. افزودن نمک های فلزی اسید مالئیک برای مهار یا از بین بردن پیوندهای دوگانه یا کاهش وقوع آنها.
ویژگی ها و کاربردهای تثبیت کننده پی وی سی منتخب:
1. تثبیت کننده های کامپوزیت نمک سرب:
تثبیت کننده های کامپوزیت نمک سرب تثبیت حرارتی قوی و خواص دی الکتریک عالی را با هزینه کم ارائه می دهند. هنگامی که به طور مناسب با روان کننده ها ترکیب شوند، محدوده دمای پردازش رزین PVC را افزایش می دهند و کیفیت محصول پایدار را در طول پردازش و پس از پردازش تضمین می کنند. به طور گسترده در محصولات سفت و سخت استفاده می شود، سمی بودن آنها مانع از آن می شود و آنها را برای تماس با مواد غذایی یا محصولات شفاف نامناسب می کند. علاوه بر این، آنها مستعد آلودگی سولفید هستند که منجر به تشکیل سولفید سرب سیاه می شود.
2. تثبیت کننده های کامپوزیت کلسیم روی:
این تثبیت کننده ها در حالی که سمی نیستند، پایداری کمتری دارند و در مقادیر زیاد می توانند شفافیت را به خطر بیندازند و باعث یخ زدگی شوند. تثبیت کننده های کلسیم روی که اغلب با پلی ال ها و آنتی اکسیدان ها غنی می شوند، به دلیل افزایش مقررات زیست محیطی، یافتن کاربرد در بسته بندی های غذایی، پزشکی و دارویی، محبوبیت پیدا می کنند.
3. تثبیت کننده های قلع آلی:
تثبیت کننده های آلی قلع ترکیبات آلکیل قلع مانند متیل، بوتیل و اکتیل قلع را در بر می گیرند. قلع بوتیل در ژاپن رایج است، در حالی که اکتیل قلع در اروپا به عنوان یک تثبیت کننده استاندارد غیر سمی رایج تر است. متیل قلع در ایالات متحده مورد علاقه است. تثبیت کننده های قلع آلی به سه دسته اصلی تقسیم می شوند:
1. نمک های اسید آلیفاتیک، مانند دی بوتیل تین دیلاورات و دی اکتیل تین دیلاورات.
2. نمک های مالئات، از جمله دی بوتیل مالئات و دیوکتیل تین مالئات.
3. نمک های تیولات، با تیوگلیکولیک اسید دی سولفید بیشترین استفاده را دارد. با تثبیت حرارتی عالی، به ویژه قلع اکتیل، آنها برای بسته بندی غیر سمی ضروری هستند، البته با هزینه بالاتر. تثبیت کننده های قلع تیوگلیکولیک اسید به طور موثر جایگزین اتم های کلر ناپایدار روی پلیمرها می شود و پایداری طولانی مدت و حفظ رنگ اولیه را فراهم می کند. مکانیسم آنها شامل اتم‌های S جایگزین اتم‌های کلر، مهار تشکیل دی‌ن کونژوگه و جذب هیدروکلراید تولید شده در طی تخریب حرارتی PVC است.
