بیودیزل به سوخت مایعی اطلاق میشود که میتواند جایگزین گازوئیل پتروشیمی شود که از طریق فرآیندی به نام ترانس استریفیکاسیون با استفاده از مواد خام مانند روغنهای حیوانی و گیاهی، روغنهای میکروبی و روغنهای پسماند پخت و پز تولید میشود. حلالیت عالی با گازوئیل نشان می دهد و می تواند به صورت ترکیبی یا به تنهایی با سوخت دیزل استاندارد استفاده شود. این یک "انرژی سبز" معمولی پاک و تجدیدپذیر و جایگزین ایده آلی برای منابع تجدیدناپذیر مانند نفت است.
روغن نباتی تصفیه نشده نیز می تواند در موتورهای دیزل بسوزد، اما ویسکوزیته آن تقریبا 20 برابر بیشتر از دیزل است و نقطه اشتعال بسیار بالایی دارد (بالاتر از 200 درجه). این ویژگی ها تبخیر روغن نباتی در داخل موتور دیزل را دشوار می کند و مشکلات مختلفی را ایجاد می کند. پس از فرآوری، مانند فرآوری استریفیکاسیون، روغن نباتی به بیودیزل تبدیل می شود که خواص سوخت آن بسیار شبیه دیزل است.
بیودیزل مخلوطی است که از چربی های حیوانی و گیاهی به دست می آید که عمدتاً از پنج متیل استر اسید چرب تشکیل شده است: متیل پالمیتات (C16H32O2)، متیل استئارات (C18H36O2)، متیل اولئات (C19H36O2)، متیل لینولئات (C19H34O3noH2) و متیل لینوئات (C19H34O3noH2) .
این متیل استرها ساختار شیمیایی مشابهی دارند و یک گروه عاملی متیل استر به یک زنجیره کربنی متصل است. چنین ترکیب شیمیایی در مقایسه با گازوئیل پتروشیمی بسیار ساده تر است و فاقد هیدروکربن های معطر و عمدتاً فاقد گوگرد است. سوزاندن بیودیزل در موتورهای دیزلی به طور قابل توجهی انتشار هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای (PAHs) را کاهش می دهد، در حالی که انتشار دی اکسید گوگرد (SO2) تقریباً صفر است.
به طور خلاصه، سوزاندن بیودیزل دو مزیت دارد: اول اینکه خواص فیزیکی و شیمیایی آن مشابه دیزل سنتی است و دوم اینکه سوختن بیودیزل میتواند انتشار آلایندههای خاصی مانند PM، CO و HC را از موتورهای دیزلی کاهش دهد.
