نسبت افزودنی های پلاستیکی در محصولات پلاستیکی کمتر از 8% است، اما نقش آن در بهبود عملکرد پردازش و کاربرد محصولات پلاستیکی غیرقابل انکار است. عملکرد و نقش آنها به همراه رزین و ماشین آلات پردازش، سه عنصر اساسی صنعت پلاستیک در جهان امروز را تشکیل می دهند.
انواع مختلفی از افزودنی های پلاستیکی با عملکردهای مختلف وجود دارد. با توجه به عملکردها و نقش های مختلف، معمولاً شامل سه سیستم است: کمک های تثبیت کننده، کمک های سیستم پردازش و عامل های انتقال دهنده عملکرد. با توسعه صنعت پلاستیک، افزایش ساختار رزین پلاستیک، پیشرفت فناوری پردازش قالب‌گیری و بهبود الزامات عملکرد محصول در زمینه‌های کاربردی، گسترش دسته‌بندی افزودنی‌های پلاستیک و افزایش تولید و مصرف را به شدت ارتقا داده است.
مواد کمکی پلاستیکی را می توان به دو سیستم عمده تقسیم کرد:" کمکی سنتز" و"پرونده های کمکی". مواد کمکی سنتز به مواد شیمیایی کمکی مختلفی اطلاق می‌شود که در فرآیند تهیه رزین‌های پلیمری از مونومرها نقش دارند، مانند بازدارنده‌های پلیمریزاسیون، آغازگرها، تنظیم‌کننده‌های وزن مولکولی، پایان‌دهنده‌ها، امولسیفایرها، پخش‌کننده‌ها و عوامل ضد چسبندگی. آنها برای بهبود شرایط پلیمریزاسیون، تنظیم اندازه و توزیع وزن مولکولی طراحی شده‌اند و ارتباط نزدیکی با فرآیند پلیمریزاسیون دارند و معمولاً به رزین پلیمری و محصولات پلاستیکی آن وارد نمی‌شوند. در دسته آماری افزودنی های پلاستیکی قرار نمی گیرد. مفهوم افزودنی های پلاستیکی مدرن اساساً در چارچوب فرآوری مواد افزودنی است.
همانطور که همه ما می دانیم، فرآیند قالب گیری محصولات پلاستیکی اساساً با فرآیندهای تطبیق، پلاستیک سازی و قالب گیری تکمیل می شود. در این فرآیند، رزین ها، مواد افزودنی، تجهیزات پردازش (از جمله قالب) عناصر اساسی ضروری هستند. در مقابل، مقدار مواد افزودنی مورد استفاده در فرمولاسیون پلاستیک ناچیز است، اما نقشی اساسی در بهبود خواص پردازش و کاربرد محصولات دارند. می توان گفت پس از مشخص شدن ساختار رزین پلیمری، انتخاب و کاربرد مواد افزودنی کلید موفقیت یا شکست محصول است.