عملکرد اصلی تثبیت کننده های پی وی سی تأخیر یا توقف تخریب پلاستیک ها تحت عمل عوامل فیزیکی (گرما، نور) و شیمیایی (اکسیژن، میکروارگانیسم ها) است. عمدتا شامل تثبیت کننده حرارت PVC, تثبیت کننده نور و آنتی اکسیدان, و غیره.
1. پی وی سی تثبیت کننده حرارت
تثبیت کننده های حرارتی می توانند آسیب های پلاستیکی و تخریب بیشتر ناشی از گرما را به تأخیر بیندازید یا از آن اجتناب کنند. معمولاً بیان نمی شود، تثبیت کننده گرما به طور خاص به تثبیت کننده مورد استفاده در پردازش کوپلیمر PVC و وینیل کلرید اشاره دارد، که عبارت است از تثبیت کننده حرارت PVC. کوپلیمرهای پی وی سی و وینیل کلرید از رزورهای حساس به گرما هستند. آنها بسیار آسان برای آزاد کردن کلرید هیدروژن در طول پردازش گرما, که به نوبه خود باعث پیری حرارتی و واکنش های تخریب. انواع تثبیت کننده های حرارتی که به طور گسترده ای در صنعت مورد استفاده قرار می گیرند به طور کلی شامل نمک های سرب پایه، صابون های فلزی، تن های آلی، آنتیموان آلی و دیگر تثبیت کننده های اصلی، ترکیبات اپوکسی، فسفات ها، پلی ول ها، و دو تثبیت کننده کمکی آلی مانند کتون ها هستند.
2. تثبیت کننده نور
تثبیت کننده های نور عمدتاً تخریب فتوتداسیون پلاستیک ها را مهار یا تضعیف می کنند و مقاومت آب و هوایی محصولات پلاستیکی را بهبود می بخشند. پرتوهای فرابنفش در نور خورشید بیشترین آسیب را به پلاستیک ها وارد می کنند. علاوه بر این، ایموراسیون ها یا کروموفورها در پلیمرها نیز می توانند تخریب فتواکسیدی پلیمرها را ترویج کنند.
تثبیت کننده های نور عمدتاً برای پلی اولفین ها استفاده می شوند، و در درجه دوم برای PS اصلاح شده با لاستیک، PVC، PU و غیره.
3. آنتی اکسیدان
آنتی اکسیدان ها می توانند تخریب اکسیداتیو پلاستیک ها را به تأخیر بیندازند یا مهار کنند. آنتی اکسیدان ها مهم ترین نوع افزودنی های تثبیت کننده پلاستیک هستند. تقریباً همه پلیمرها شامل کاربرد آنتی اکسیدان ها هستند.
به طور کلی به آنتی اکسیدان های اصلی و آنتی اکسیدان های کمکی تقسیم می شود. آنتی اکسیدان اصلی دارای عملکرد اصلی از گرفتن پلیمر peroxy رادیکال های آزاد; آنتی اکسیدان کمکی دارای عملکرد تجزیه ترکیبات پراکسی پلیمر، و همچنین به نام "تجزیه کننده پراکسید".
