در حال حاضر، محصولات پی وی سی به طور گسترده ای در لوازم خانگی مختلف استفاده می شود، اما نیاز متعاقب آن این است که محصولات پی وی سی دارای خواص ضد شعله خوبی باشند. اما در فرآیند تولید پی وی سی به منظور بهبود عملکرد مربوط به آن و کاهش هزینه ها، مقدار مشخصی نرم کننده به آن اضافه می شود. در اصل، رزین مواد اولیه پی وی سی دارای خواص ضد شعله خاصی است، اما اگر نرم کننده به درستی انتخاب نشود، باعث کاهش خواص ضد شعله محصولات PVC می شود. انواع اصلی نرم کننده های ضد شعله کدامند؟
▶نرم کننده ضد شعله
به طور کلی نرم کننده هایی با شاخص اکسیژن بیشتر از 28 ضد شعله محسوب می شوند. نرم کننده هایی که در حال حاضر به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند با خاصیت ضد شعله عبارتند از استرهای فسفات، پارافین کلردار و استرهای اسید چرب کلردار:
1. استرهای فسفاته: ویژگی اصلی نرم کننده های استر فسفات این است که خاصیت ضد شعله قوی دارند و به عنوان نرم کننده PVC و سلولز کاربرد فراوانی دارند.
2. پارافین کلر: پارافین کلر نسبتاً ارزان است و به مقدار زیاد به عنوان نرم کننده کمکی استفاده می شود. عملکرد پارافین کلر شده ارتباط نزدیکی با محتوای کلر دارد. با افزایش محتوای کلر، کاهش شعله و سازگاری بر این اساس بهبود می یابد، اما مقاومت در برابر سرما به طور قابل توجهی بدتر می شود، بنابراین از آن به عنوان نرم کننده استفاده می شود.
3. استرهای اسیدهای چرب کلردار: به عنوان مثال متیل پنتا کلرو استئارات، به دلیل وجود گروه استر در مولکول، سازگاری با PVC بهتر از پارافین کلر است. هنگامی که همراه با تری اکسید آنتیموان استفاده می شود، اثر ضد شعله نرم کننده حاوی کلر می تواند به طور کامل اعمال شود.
▶سه عامل زیر بر بازدارندگی شعله نرم کننده ها تأثیر می گذارد:
اول، این بستگی به فرار نرم کننده نسبت به PVC دارد. هر چه نوسانات بیشتر باشد، تاخیر شعله بدتر است.
دوم، این بستگی به محصولات تجزیه تولید شده در طی احتراق دارد که بازدارنده شعله نیستند.
سوم، این بستگی به ساختار شیمیایی پلاستی سایزر دارد. هر نرمکنندهای که حاوی گروههای فسفر، کلر و آریل باشد، دیر اشتعال بهتری دارد.