فرآیند پلاستیک سازی پلاستیک سازها در پلاستیک را می توان فرایندی در نظر گرفت که در آن رزین ها و ترکیبات کم مولکولی پلاستیک ساز با یکدیگر حل می شوند ، اما پلاستیک سازها با حلال های کلی متفاوت هستند. حلال ها در طی پردازش تبخیر می شوند ، در حالی که پلاستیک سازها لازم است برای مدت طولانی بدون واکنش شیمیایی با رزین در پلیمر بمانند و با رزین یک جامد تشکیل دهند. با افزودن پلاستیک ساز ، می توان انعطاف پذیری ، انعطاف پذیری ، مقاومت در برابر سرما و کشیدگی پلاستیک را افزایش داد. کاهش سختی ، مدول ، پلاستیک 39 پلاستیک ، درجه حرارت ذوب ، درجه حرارت نرم کننده یا دمای جریان باعث می شود ویسکوزیته پلاستیک کوچکتر شود و سیالیت افزایش یابد ، در نتیجه عملکرد پردازش را بهبود می بخشد.
مکانیسم پلاستیک سازی پلاستیک سازها به طور کلی دارای دو نوع زیر است:
1) هنگامی که پلاستیک ساز و رزین با هم ذوب می شوند ، مولکول های کوچک پلاستیک ساز بین زنجیره های مولکولی پلیمر قرار می گیرند و باعث کاهش ضریب جذب بین زنجیره های مولکولی پلیمر و افزایش فاصله بین آنها می شوند. امکان حرکت زنجیره مولکولی پلیمر را افزایش دهید ، درهم آمیختگی بین زنجیره های مولکولی پلیمر را کاهش دهید ، به طوری که رزین می تواند در دمای پایین تر تحت گذر شیشه ای قرار بگیرد و بدین ترتیب میزان پلاستیک را افزایش می دهد. مشاهده می شود که جذابیت و درگیری بین زنجیره های مولکولی پلیمری دلیل اصلی مقاومت در برابر پلاستیک سازی است.
2) ساختار مولکولی پلیمر همچنین بر نیروی گرانشی بین زنجیره های مولکولی پلیمر ، به ویژه ماهیت گروه ها روی زنجیره مولکولی پلیمر تأثیر می گذارد. تعامل قوی بین زنجیره های مولکولی با گروه های قطبی قوی دارای یک گروه غیر قطبی است. نیروی بین زنجیره های مولکولی اندک است. برای اینکه پلیمر با گروههای قطبی قوی شکل بگیرد ، می توان به پلاستیک سازها اضافه کرد. گروه های قطبی پلاستیک ساز با گروه های قطبی پلیمر تعامل دارند و این تضعیف می شود گرانش بین پلیمرها حاصل می شود و هدف از پلاستیک سازی حاصل می شود.
از بالا می توان دریافت که کلید تأثیر پلاستیک ساز تضعیف نیرو بین پلیمرها است
